جایگاه حقوقی سازشنامه تنظیمی در فرآیند داوری و ضرورت تنفیذ آن در دادگاه،تحلیلی بر مواد ۱۸۳ و ۱۸۴ قانون آیین دادرسی مدنی* *سید حسین حسینی* 
سازش و مصالحه از مهمترین شیوههای خاتمه اختلافات در نظام حقوقی ایران محسوب میشود. در بسیاری از موارد، طرفین اختلاف پس از ارجاع موضوع به داوری و پیش از ورود داور به ماهیت دعوا، با یکدیگر به توافق رسیده و اختلاف خود را از طریق سازش خاتمه میدهند. پرسش اساسی آن است که آیا چنین توافقی که در جریان داوری و نزد داور تنظیم میشود، واجد آثار رأی داوری است یا آنکه صرفاً یک سازشنامه غیررسمی محسوب شده و برای برخورداری از آثار قانونی نیازمند تنفیذ و تأیید در دادگاه میباشد؟ این نوشتار با بررسی مواد ۱۸۳ و ۱۸۴ قانون آیین دادرسی مدنی و تحلیل جایگاه نهاد داوری در قانون مذکور، به این نتیجه میرسد که هرگاه داور پیش از ورود به ماهیت اختلاف، صرفاً زمینه سازش طرفین را فراهم آورد، سند حاصل رأی داوری نبوده و در صورت غیررسمی بودن، برای برخورداری از آثار گزارش اصلاحی، نیازمند اقرار طرفین و تنفیذ در دادگاه خواهد بود. یکی از اهداف مهم نهاد داوری، کاهش اختلافات و ایجاد صلح و سازش میان اشخاص است. در عمل بسیار اتفاق میافتد که طرفین پس از طرح اختلاف نزد داور، بدون آنکه داور وارد رسیدگی ماهوی شود، از طریق مذاکره و میانجیگری به توافق دست مییابند. متن کامل در https://fasl3.ir/fa/tiny/news-3154 
پاسداشت فصل سوم قانون اساسی @faslesevom
